Er zijn mensen die het talent hebben om moppen te tappen, alsof ze zelf het fenomeen ‘Een mop’ hebben uitgevonden. Ze doen het vol overgave, trekken je aandacht, om je vervolgens een maand lang buikpijn te bezorgen door die ó zo grappige grap.
Zelf ben ik van jongs af aan al een héle slechte moppentapper. Het luisteren naar moppen vind ik geweldig en om vervolgens die grappen en grollen aan familie, vrienden, kennissen en goudvissen door te vertellen, vind ik nog leuker. Alleen, bij de vraag of ik het ook goed kan, heb ik zo mijn twijfels. Mijn dementie speelt namelijk zo nu en dan een rol. Zo zijn moppen van 5 minuten niet aan mij besteed. De helft van de grap ben ik altijd snel vergeten, waardoor ik de grap zelf moet bijvullen met mijn eigen materiaal (en dat materiaal is slecht).
Resultaat: Ik lach het hardst om mijn eigen grap, terwijl de luisteraar zoiets heeft van
‘Komt zij uit een ei?!’. Zelfs bij moppen als: ‘Jantje liep met zijn moeder de supermarkt in en zag een rode banaan.’, tot aan grappen die een lager niveau hebben dan Moffel en pier, komt mijn niet-grappigheid tot zijn recht. Het is een feit en doet mij soms groot verdriet, maar ik kan wel vermelden dat er vooruitgang zit in de acceptatie van dit verdwenen talent.
Herken je je in deze situatie (lees. je lacht om je eigen onnozele grappen en hebt iedere nacht visioenen dat je op een vrijdagavond lallend eindigt in een héle foute comedybar), lees dan snel verder. Ik heb namelijk zo mijn trucjes om in-de-soep-gelopen-grappen, te doen vergeten als sneeuw voor de zon.
Oplossing 1. Lach enorm hard om je eigen grap. Zo hard, dat alle mensen om je heen schrikken van je ADHD-aanval en uit wanhoop de ambulance bellen, omdat ze denken dat je je verslikt in je eigen speeksel. Gooi je acteermoves in de strijd, rust voor twee weken uit op de intensive care en je kan vervolgens met een gerust hart weer de buitenwereld betreden, want ieder is (hopelijk) je grap allang weer vergeten.
Oplossing 2. Heb je weer zo’n moment dat tien verbaasde ogen je aan staren, wanneer je net hebt verteld over die grappige gebeurtenis met Ome Jan (lees. hij probeerde een katapult uit en schoot daarmee in zijn eigen oog), doe dan het volgende. Stop gelijk met lachen, kijk de anderen diep in de ogen aan en vraag of ze ook last hebben van jodelende stokstaartjes in de achtertuin. Werkt altijd!
Oplossing 3. Wanneer je grap zo slecht is, dat zelfs de mussen uit de boom vallen (ik spreek uit ervaring!), zeg dan uit het niets dat je je schildpad nog moet uitlaten of dat je te laat bent voor je cursus banden-leegprikken-met-naaldhakken. Dat zijn twee redenen die men altijd gelooft en ook tot gevolg hebben, dat men je nooit meer wilt zien.
Oplossing 4. Trek een zak over je hoofd.
Hopelijk heb je er wat aan. Zo niet, dan is de schade voor je eigen rekening en zou ik gewoon lekker doorgaan met lachen om jezelf (want er is niets mooiers dan dat!).
P.s. Hierbij ook diepe respect voor mijn naasten, die tijdens mijn dieptepunten toch altijd in mij zijn blijven geloven.
kent het probleem :’)