Oliebollenkraam

Na een lange en drukke dag stage (lees. kinderen die, altijd als ik er ben, spontane adhd-aanvalletjes krijgen) bevond ik mij in de tram richting huis. Ik was moe en wilde het liefst zo snel mogelijk in mijn bedje liggen met een kop thee en heel veel koekjes. Samen met een studiegenootje praatte ik over ditjes en datjes en zo leek de tijd nog enigszins snel te gaan. Toen ik per ongeluk uit mijn rechterooghoek keek (dat doe ik normaal nóóít), zag ik iets opvallends. Een groep mensen die in een rijtje aan het wachten waren voor een oliebollenkraam. Nu zou je denken, het is toch januari en men kan geen oliebol meer zien. Nee nee, het was niet zómaar een oliebollenkraam. Het was dé oliebollenkraam uit R’dam, die al jaren lang de nummer 1 is, in ons piepkleine landje. Dit jaar stond er weer een tweeënhalf uur durende rij op oudjaarsdag, en dat bewijst maar weer, dat de oliebollen toch wel érg populair zijn. Telkens reisde ik er weer langs, en telkens kocht ik er geen.

Vandaag was het een ander verhaal. M’n studiegenootje en ik hadden het impulsieve idee om snel uit te stappen en in de rij te gaan staan, voor een échte oliebol. En ja hoor, 5 minuten later kon ik een hap nemen uit het stukje lekkernij, dat afgelopen jaren een ware beroemdheid is geworden.

En, écht waar, ik overdrijf niet…de oliebol was goóóddelijk!  Tijdens Oud&Nieuw had ik al wat oliebollen achter mijn kiezen, dus ik had het er wel mee gehad. Maar, toen ik déze oliebol proefde, ging er een nieuwe wereld voor me open. Hij was nog warm en had heerlijk zacht en luchtig deeg aan de binnenkant. Alsof hij eerder uit de frituur was gehaald. Net zoiets als bij poffertjes die vers worden gemaakt, waarbij je het zachte deeg nog van binnen proeft. Ik kan er niet meer dan lovend over spreken. En ik weet het, overdrijven is een kunst, maar in dit geval, meen ik het ‘t diepst uit mijn hart. Hij was écht héérlijk!

Dus, ben je nog in de buurt van Rotterdam, neem zeker een kijkje bij de kraam. Hij staat er nog tot 30 januari, dus ik ben er nog wel een paar keer te vinden deze maand. Daar gaan m’n goede voornemens…

Lach om jezelf

Er zijn mensen die het talent hebben om moppen te tappen, alsof ze zelf het fenomeen ‘Een mop’ hebben uitgevonden. Ze doen het vol overgave, trekken je aandacht, om je vervolgens een maand lang buikpijn te bezorgen door die ó zo grappige grap.
Zelf ben ik van jongs af aan al een héle slechte moppentapper. Het luisteren naar moppen vind ik geweldig en om vervolgens die grappen en grollen aan familie, vrienden, kennissen en goudvissen door te vertellen, vind ik nog leuker. Alleen, bij de vraag of ik het ook goed kan, heb ik zo mijn twijfels. Mijn dementie speelt namelijk zo nu en dan een rol. Zo zijn moppen van 5 minuten niet aan mij besteed. De helft van de grap ben ik altijd snel vergeten, waardoor ik de grap zelf moet bijvullen met mijn eigen materiaal (en dat materiaal is slecht).
Resultaat: Ik lach het hardst om mijn eigen grap, terwijl de luisteraar zoiets heeft van
‘Komt zij uit een ei?!’. Zelfs bij moppen als: ‘Jantje liep met zijn moeder de supermarkt in en zag een rode banaan.’, tot aan grappen die een lager niveau hebben dan Moffel en pier, komt mijn niet-grappigheid tot zijn recht. Het is een feit en doet mij soms groot verdriet, maar ik kan wel vermelden dat er vooruitgang zit in de acceptatie van dit verdwenen talent.

Herken je je in deze situatie (lees. je lacht om je eigen onnozele grappen en hebt iedere nacht visioenen dat je op een vrijdagavond lallend eindigt in een héle foute comedybar), lees dan snel verder. Ik heb namelijk zo mijn trucjes om in-de-soep-gelopen-grappen, te doen vergeten als sneeuw voor de zon.

Oplossing 1. Lach enorm hard om je eigen grap. Zo hard, dat alle mensen om je heen schrikken van je ADHD-aanval en uit wanhoop de ambulance bellen, omdat ze denken dat je je verslikt in je eigen speeksel. Gooi je acteermoves in de strijd, rust voor twee weken uit op de intensive care en je kan vervolgens met een gerust hart weer de buitenwereld betreden, want ieder is (hopelijk) je grap allang weer vergeten.

Oplossing 2. Heb je weer zo’n moment dat tien verbaasde ogen je aan staren, wanneer je net hebt verteld over die grappige gebeurtenis met Ome Jan (lees. hij probeerde een katapult uit en schoot daarmee in zijn eigen oog), doe dan het volgende. Stop gelijk met lachen, kijk de anderen diep in de ogen aan en vraag of ze ook last hebben van jodelende stokstaartjes in de achtertuin. Werkt altijd!

Oplossing 3. Wanneer je grap zo slecht is, dat zelfs de mussen uit de boom vallen (ik spreek uit ervaring!), zeg dan uit het niets dat je je schildpad nog moet uitlaten of dat je te laat bent voor je cursus banden-leegprikken-met-naaldhakken. Dat zijn twee redenen die men altijd gelooft en ook tot gevolg hebben, dat men je nooit meer wilt zien.

Oplossing 4. Trek een zak over je hoofd.

Hopelijk heb je er wat aan. Zo niet, dan is de schade voor je eigen rekening en zou ik gewoon lekker doorgaan met lachen om jezelf (want er is niets mooiers dan dat!).

P.s. Hierbij ook diepe respect voor mijn naasten, die tijdens mijn dieptepunten toch altijd in mij zijn blijven geloven.

Hét bureau

Zo ziet mijn ‘zo-altijd-héél-net-opgeruimde-fijne-bureau’ er op dit moment uit. Het lijkt wel een vooruitblik van de derde wereldoorlog, maar knipper nog eens goed, het is een écht bureau.

Ik zeg eerlijk, die boeken, pennen en kladblokken zien er allemaal erg intelligent uit. Als het bureau niet van mij zou zijn, zou ik toch echt denken dat het zich bevindt in de kamer van een grote studiebol. Een meisje, dat zich iedere dag enorm fanatiek in haar studiewerk stort en zich geen enkel moment laat afleiden. Maar nee, het is die van mij. Een meisje dat zich erg graag in haart studiewerk zou willen storten, maar enkel moment wordt afgeleid. Nu ik dit typ kijk ik uit mijn linkerooghoek en zie het bureau nog steeds staan. Precies hetzelfde als daarnet. Dezelfde bladzijde en nog steeds dezelfde woorden op papier. En ooh, alleen uit het vruchtensap-flesje is wat gedronken. Toch enige vooruitgang.

Volendamse ventjes.

‘Vandaag’

Want we zijn te verwend en de mooie momenten
ze rijgen zich éen voor éen aan elkaar vast.
We doen nooit eens rustig, zijn ons niet bewust
we dragen de lusten en nooit eens een last.

Leef vandaag alsof deze dag de laatste zou zijn.
Leef vandaag alsof na deze dag de wereld verdwijnt.
Want elke dag heeft een nieuw geheim, kon het maar even stil zijn.

Stiekem, heeeel stiekem ben ik verliefd op de liedjes van Nick en Simon. En oké, ook een heel klein beetje verliefd op de mannen (jongens?!) zelf. Ze hebben naast een knappe kop, ook nog een mooie stem, zijn grappig, ze kunnen ook nog eens gitaar spelen en ze coveren de liedjes van John Mayer ‘best’ goed. Wat wilt een vrouw nog meer?

Gisteravond vertelde een vriendin van me, dat het concert in Ahoy op televisie was. Het concert waar ik met nichten en zusje vorig jaar ben heen geweest. Het was niet een gevalletje van met slaapzakken voor de ticketservice liggen en als eerste kaartjes in ontvangst nemen. Mijn nicht had gewoon het geweldige plan om wat aan familiegezelligheid te doen, en waarom dan niet tijdens een concert van N&S. Zij vonden de muziek leuk, wij vonden de liedjes leuk, dus op naar Ahoy.

Zelf ben ik best een nuchter persoon en ben nooit enorm fan van iemand geweest. Ik houd van muziek en van bepaalde artiesten, maar zal nooit duizenden posters boven m’n bed hebben hangen van een bepaald persoon. In Ahoy liepen mensen, die dat zeker wel hebben. Verkleed in t-shirts met ‘I love Nick (en ook een beetje Simon)!’ tot petjes met de gezichten van het duo. In de merchandise kon je ook van alles kopen. Zelfs baby’s hoeven niet meer zonder speen met ‘Volendamse baby’ te leven. Dit ging mij alles toch iets te ver en ging gewoon lekker zitten op mijn plekje en genieten van het concert. (Hierbij vertel ik niet, dat ik sinds dit concert tijdens alle familiemomentjes, de naam ‘gillende keukenmeid’ krijg opgestempeld).

‘Studie’-zondag

Ik ben het nogal eens met bovenstaande quote. Maar als het op studiegedrag aankomt, piep ik toch wel een beetje anders. Dolgraag zou ik nu al mijn studieboeken uitgelezen hebben en heel braaf samenvattingen aan het schrijven zijn, maar ehh..ik kan het niet.

Nouja, kunnen is een groot woord. De discipline is gewoon ver te zoeken. Opeens ben ik erg geïnteresseerd in mijn goudvis (die lijkt wel zwanger, maar dat zou een apart verschijnsel zijn, aangezien hij een solo-bestaan leidt) en vind ik planningen leuker om te maken, dan om ze ook echt te volgen.

Weliswaar is er wel een ‘poging tot..’ aanwezig geweest vandaag. Een vreugdesprongetje kon er vanaf (zelf van mijn goudvis), maar daarna bleek ik weer interesse te hebben in andere dingen. En het is vervelend, aangezien eind januari mijn tentamenweek begint. En ik heb nog nauwelijks wat gedaan. En dat is stom en dom en niet goed.

Pap en mam zijn bij Fleurs (zusje) voorstelling kijken. Vanavond gaan we gourmetten (the after christmas – gourmet, zullen we het maar noemen) en ik heb zo vriendelijk aangeboden om alles in orde te maken. Netjes de tafel dekken, stokbroodjes afbakken, gourmetschotels zoeken in huis en dat soort dingen. Oftewel, weer studieontwijkend gedrag. Maar wel iets wat moet.

Goed voornemen

Ieder jaar begin ik weer met een nieuwe blog. Ieder jaar doe ik weer een poging tot..en ieder jaar stop ik er ook weer mee na een aantal dagen, weken of maanden. De reden daarvan, is me een raadsel, maar het zal wel enige link hebben met mijn luiheid. Mijn discipline is gewoon ver te zoeken en verschuiven naar de volgende dag is een stuk makkelijker.

Maar dit jaar is het niet voor niets 2010. Een jaar waarin goede voornemens toch écht wel moeten lukken. Daarom luid ik bij deze mijn blog weer tot geopend en probeer ik het zo goed mogelijk bij te houden. Misschien kleine krabbeltjes, grappige stukjes, verveelde berichtjes, wanhopige studieverhalen en wat dramatische ervaringen. Alles wat mijn leven een stukje mooier maakt, en waardoor ik ben wie ik ben.

Sinds december ben ik twintig lentes jong. Vroeger dacht ik dat dat inmens oude personen waren, maar nu bedenk ik me dat dat helemaal niet zo is. Soms voel ik mezelf ook nog helemaal niet volwassen (oké, oké, ook al is dat officieel natuurlijk op je 21e). Naarmate je ‘ouder’ wordt, leer je jezelf steeds beter kennen. Soms is dat eng, soms moeilijk, maar het enige wat je kan doen, is het proberen te begrijpen.

Nu genoeg gefilosofeer. Ik houd me aan mijn woord.